Piktorialiści

Pod koniec XX wieku pojawiła się jednak technika fotograficzna zwanaPiktorializmem. Piktorialiści manifestowali swe zamiłowanie do nieostrości. Uważali oni, żenadmiar detali kłócił się z odbieraniem świata przez ludzkie oko, które przeważnie zacierawszelkie nieważne elementy. W 1846 roku Delacroix używał podobnych argumentów,broniąc malarstwa: „Naszą uwagę zwracają głównie te fotografie, na którychułomność techniki spowodowała powstanie pustych miejsc. Dzięki nim wzrok może odpocząći skoncentrować się na mniejszej liczbie przedmiotów.”3 To, co Delacroix uznał za ułomność,stało się w fotografii powszechnie stosowaną możliwością dzięki której fotografia awansowała dorangi sztuki charakteryzującej się intymnym nastrojem i głębią. W XX wieku wielu artystóweksperymentuje z fotografią. Fotograficzne diagramy ruchu, tzw. chronofotografie, którychodbiciem w malarstwie są dwie wersje słynnego obrazu Duchampa „Akt schodzący poschodach” , stały się inspiracją dla kompozycji futurystów i kubistów, wykorzystujący w spersonalizowanych pracach zasady symultanizmu, superimpozycji, przekształcenia pozytywu na negatyw.Kolejnym krokiem było wprowadzenie zdjęcia do obrazu na zasadzie collage’u i fotomontażzapoczątkowany przez grupę niemieckich dadaistów. Ze zdjęć korzystali omal wszyscy ludzierealiści w XX wieku. Natomiast w centrum zagadnień artystycznych fotografia znalazła się napoczątku lat sześćdziesiątych, u twórców nowego realizmu, pop-artu i hiperrealizmu. Twórcypop-artu obnażali symbole i atrybuty skomercjalizowanej cywilizacji amerykańskiej, niestronili od przerysowań i karykatury.