Wystawa malarstwa w Warszawie

Impresjonizm był to kierunek, który pojawił się pod koniec XIX w., trwał do pocz. XX w. Przejawiał się w malarstwie, rzeźbie i muzyce(Debussy). Istotą impresjonizmu było wierne oddanie wrażenia wizualnego dzięki wnikliwym studiom nad kolorem i światłem. Impresjoniści zrewolucjonizowali teorię koloru wiernie oddając wrażenia wizualne i malując z natury. Zawęzili własną paletę do jasnych, żywych barw. Pragnąc uchwycić wibrowanie światła i powietrza używali przede wszystkim kolorów dopełniających tj. żółcień, fiolet albo czerwień i zieleń. Impresjoniści nie określali kształtu, a granice przedmiotów wyznaczały 2 plamy barwy. Malowano zmienność wrażeń w zmiennych ustaleniach. Wprowadzono nowe, nieszablonowe układy kompozycyjne. Osobiste pejzaże impresjoniści malowali w plenerze, w bezpośrednim kontakcie z naturą.TWÓRCA – znane są 2 sposoby ujęcia zagadnienia twórczości artystycznej:sprowadzenie wszelkich spraw z zakresu estetyki do problematyki twórcy – dzieło jako wyraz autentycznych przeżyć artysty zagadnienia związane z twórca nie należą do estetyki, gdyż człowiek jako realny nie może być przedmiotem zainteresowań estetyki.Nieuwzględnienie problematyki twórcy prowadzi jednak do traktowania dzieł sztuki jako tworów przypadkowych, gdzie nie jest ważny wysiłek osobisty człowieka.Proces twórczy jest traktowany jako ekspresja osobowości artysty. Kluczem do zrozumienia dzieła sztuki są prezentacje mówiące o rzeczywistych zamiarach twórcy, jego uczuciach i doświadczeniach. Do motywów właściwych pracy twórczej należą:wzgląd na dzieło, aby wykonać twór świetnywzgląd na odbiorcę, by było ono czytelneEstetyka bada ważne cechy procesów twórczych, starając się ująć wielość możliwości w ramy uogólnień, odkryć coś wspólnego w procesach budowy muzyki, poezji